Column: waarom we zoveel vragen

Als notaris heb ik een ministerieplicht: in principe help ik iedereen die bij mij aanklopt. Toch mag ik een zaak weigeren, en soms moet dat zelfs. Bijvoorbeeld als we bij een aankoop of overdracht aanwijzingen zien dat geld een verkeerde herkomst heeft. De Wet ter voorkoming van witwassen en financieren van terrorisme (Wwft) verplicht ons bij iedere zaak te onderzoeken of we die mogen behandelen. Ook tijdens het dossier blijven we alert.

Daarom stellen we veel vragen, en gaan we soms ver door over waar de middelen voor de waarborgsom of koopsom vandaan komen. Gebruikt u eigen geld, of heeft u het geleend of geschonken gekregen? Dan stellen we vaak ook vragen aan degene van wie het afkomstig is.

We snappen dat dit vervelend kan zijn. Het onderzoek kost tijd en het lijkt soms alsof we aan uw eerlijkheid twijfelen. Dat is niet zo. Doen we dit niet zorgvuldig en blijkt een transactie achteraf niet in de haak, dan riskeert een notaris strafrechtelijke vervolging of een tuchtrechtelijke maatregel. Zo'n maatregel kan een schorsing zijn. Dan sta je een tijd op non-actief, los van de gevolgen die dat voor je integriteit heeft. Zoals u begrijpt, houd ik te veel van dit vak en van het helpen van onze klanten om ook maar in de buurt van dat risico te komen.

We geven in het hele proces zo duidelijk mogelijk aan wat we van u nodig hebben en waarderen uw medewerking enorm. Hoe vollediger de informatie, hoe sneller we uw zaak kunnen oppakken en afronden.

Heeft u een aankoop in het vooruitzicht? Houd dan alvast stukken paraat zoals uw aangiften inkomstenbelasting, financiële jaaroverzichten en bankafschriften. Dan gaan we vlot van start. Gebruikt u geld van iemand anders, via een schenking of een lening, verzamel dan ook vast de gegevens van die persoon.

Tot volgende maand,

Noëlla van Dijk
Notaris